Cavalaire, estacion balneària de la còsta mediterranèa.
Clic : crèdits e legenda

Ambe sa lònga plaja e sei calas dubèrtas sus la Mediterranèa, l’ancian masatge de Cavalaire es ara una vilòta e una estacion balneària coneguda dau Gof de San Tropetz.

Aqueu paisatge maritime aviá de qué agradar ai promiers cultivators de Provença e de Lengadòc. Venguts d’Itàlia dau sud per camin de mar ò lòng de la còsta, aquelei pòbles ne’n son lòngtemps demorats pròchi, ben talament que de cercaires si son demandat se sa costuma d’ornar sei terralhas ambe l’emprenta d’una cauquilha de cardium, que li a vaugut son nom de «cultura cardiala», èra pas una marca simbolica de son liame ambe la mar. Son arribats devèrs 5 800 AvC, ambe una cultura elaborada que si li trobava ja la màger part dei marcaires classics dau Neolitic : l’economia agropastorala, la sedentarizacion, la construccion de cabanas e d’ostaus, l’usatge de la ceramica.

En consequéncia dau caractèr perissable dau materiau emplegat, es rar que si pòu pas dire de retrobar de traças de l’abitat cardiau. Pasmens, es una trobalha d’aquela sòrta qu’es estat facha li a gaire a l’ocasion de cavaments de sauvament au bèu mitan de Cavalaire.

Au començament de l’aventura, la comuna aviá previst d’òbras a l’emplaçament dau pargue d’estacionament au centre de la vila. Lei cavaments preventius devián durar dau 30 de setembre fins ai Calendas de 2024 e son estats prolongats jusca a la fin de janvier de 2025.

Leis cavaires de l’Inrap li an trobat un jaç datat de 4 800 AvC calibrat, çò que correspònde en Provença a la transicion entre lo neolitic mejan e la fin dau neolitic ancian. Mai, çò mai estrambordant es la preséncia d’un jaç en dessota, correspondent donc a una temporada mai vièlha. A l’espèra d’una datacion mai precisa, la sequéncia estratigrafica e la preséncia de tèsts de ceramica ambe de motius caracteristics permete de l’atribuir a la cultura cardiala, dins sei formas ancianas.

Lo jaç comportava de traças d’un bastiment ambe una basa facha de pèiras. L’ostau èra delimitat pèr dos parets e una absida, siá una talha de 7 × 5m. Lei parets semblan d’èstre estats consolidats ambe una mena de mortier ò de betum de tèrra cruda. Lo site comportava tanben de fogaus, d’unei isolats e d’autrei regropats dins una zòna de 4m² qu’èra bensai enviroutada pèr de traucs de paus.

L’arquitectura d’aquel ostau diferisse dei bastiments cardiaus descubèrts a la Pèira Signada (comuna de Portiranhas, Erau) ò a Baratin (comuna de Corteson, Vauclusa), de qué la forma èra ovala, mai a d’equivalents en Itàlia centrala. Aquò confòrta l’ipostèsi d’una difusion d’èst en oèst dau neolitic mediterranèu.

Esperam la fin dei cavaments e la publicacion complèta deis observacions de terren dins quauquei setmanas. Entanto, perque pas legir un pauc mai sus la cultura cardiala e son ròtle dins la neolitizacion dau país nòstre ambe la pagina sus lo neolitic ancian d’Arqueò d’Aquí?

Referéncias:

• «À Cavalaire (Var), la plus ancienne maison néolithique de Provence», Inrap actualitats, 13 de janvier de 2025.
• «À Cavalaire, une découverte exceptionnelle : la plus ancienne maison néolithique de Provence», Var Actu, 14 de janvier de 2025.
• «VIDÉO – La plus ancienne maison du néolithique en PACA dévoilée par le chantier du parking de Cavalaire», Cristophe Van Veen, ICI Provence, de de febrier de 2025.
• «Fouilles archéologiques au parking du centre-ville», sus lo site wèb de la vila de Cavalaire, 23 de septembre de 2024.
• Cavalaire a un «Espaci arqueologia» au 355, Carriera dau Pòrt. Podèm supausar qu’aquelei novèlei descubèrtas contribuïràn a son enrichiment!

L’imatge dau liame es una evocacion libra sensa vocacion scientifica de l’ostau, producha en intelligéncia artificiala ambe DALL-E 3 d’OpenAI.
©Cristòu Stécoli.

Fauta d’autorizacion explicita dau cavaire, siguèt pas possible d’illustrar l’article ambe de fòtos dau site.